Over wetenschap en risico's

Al 40 jaar is bekend dat perverse korte-termijnprikkels leiden tot economische schade voor onszelf en toekomstige generaties. Lees maar na op het wikipedialemma over de geschiedenis van klimaatverandering. In 1896 berekende Svante Arrhenius het effect van verdubbeling van CO2: een stijging van de temperatuur met 5–6 graden Celsius (1). Sinds die tijd is dat inzicht sterker geworden. Oliebedrijf Shell noemt het zelf in een filmpje uit 1991

Wetenschappers die de opwarming van de aarde berekenen, hebben vele verschillende klimaatmodellen ontwikkeld waarmee ze de toekomst proberen te voorspellen. De modellen zijn simplificaties van de complexe werkelijkheid. Maar 98% van de wetenschappers heeft overeenstemming bereikt over de belangrijkste conclusie: Doordat mensen broeikasgassen toevoegen aan de koolstof-cyclus, warmt de aarde op. 

Veel mensen willen dat niet weten. Zijn klimaatveranderingen eigenlijk wel te wijten aan menselijk handelen? Klimaatontkenners wijzen op de onzekerheden in de belangrijkste berekeningsmodellen. Veel is onzeker, daar hebben ze gelijk in. Onzeker is bijvoorbeeld hoe snel de biosfeer verandert. Historisch vergelijkingsmateriaal is er niet. Nooit eerder steeg de concentratie van CO2 concentratie zo snel.

Maar de onzekerheden gaan over de modellen en niet over de opwarming van de aarde zelf. Sommige wetenschappers vrezen juist dat de modellen nog te gematigd zijn; zij zien de werkelijkheid sneller veranderen dan de modellen kunnen verklaren. Op Spitsbergen bijvoorbeeld is het al 81 maanden 15-20 graden Celsius warmer dan normaal. Dat zijn observaties die niemand had verwacht.

De kern van het klimaatprobleem is niet het wetenschappelijke debat. Er is ook geen gebrek aan oplossingen. Maar de oplossingen toepassen, vraagt een ander bestuur. Verandert er te weinig, dan ligt dat niet aan de wetenschap, maar aan de politiek. 

 

 

 

 

 

Over risico's nemen

Stel je voor dat je met je kinderen en je 2 beste vrienden op een mistbank afrijdt.
Een van je vrienden zegt: 'Kijk uit! Straks botsen we nog op auto's die stilstaan in de mist. Als er een ongeluk is gebeurd, lopen er misschien wel mensen op de weg. Laten we voorzichtig remmen en aan de kant gaan'.

Je andere vriend zegt: ‘Het zal wel meevallen. Rijd maar gewoon door, er is vast niets aan de hand. En we hebben haast.’

Wat doe je dan? Remmen natuurlijk! Je weet niet wat je kunt verwachten in de mistbank, dus je remt. Dat je kinderen en vrienden ook in de auto zitten, doet een extra beroep op je verantwoordelijkheidsgevoel. 

Mensen die dergelijke risico's negeren, noemen we normaliter roekeloos. Maar in de media heten mensen die roekeloos grote klimaatrisico’s nemen 'sceptici'.

Gaat deze vergelijking mank? Laat het ons weten!

Wij je op de hoogte blijven of heb je suggesties? Stuur een berichtje naar relaties@kiesklimaat.nl of een Whatsapp bericht naar 06 111 222 33.